“Doğumundan 5 dakika sonra ismine, dinine, milletine ve mezhebine karar verirler. Ve sen, ömrünün geri kalanını seçmediğin şeyleri savunarak geçirirsin.” — Arthur Schopenhauer
“Olduğum söylenen kişi ile olduğumu bildiğim kişi arasındaki bir savaşın ortasında gibiyim.” — The Pianist, 2002
21 Haziran’da dünyaya gözlerimi açtığımda anne ve babam tarafından Seher Zeynep olarak adlandırıldım. “Seher Hanım” ailemizde aleniyetle kız çocuklarını sevmeyen, varlıklarına pek önem atfetmeyen ancak erkek evlat ve torunlarına dibine dek kıymet verip, bunu da bayramlarda kolalı beyaz mendiller içine sakladığı bol kese harçlık dağıtımı gülen yüz gösterimi, tatlı söz ifadeleri, Fellah köftesi, mantı, tarçını bol zeytinyağlı dolma ikramı ve buzdolabının en ücra köşelerine itinayla sakladığı Çamlıca Gazoz’larının lıkır lıkır içilmesine izin vererek ifade ederdi. Kendisi babaannemdi. O kızları hiç sevmezdi, ben de onu hiç mi hiç sevemedim.
14 Haziran 2024 tarihinde mahkemeye başvurmak suretiyle ön adım olan Seher isminin kaldırılmasını ve göbek adı olarak da Zeynep’in kimliğime yazılmasını talep ettim.
Halen hayatta olan annemin de rıza ve onayını alarak, kendi adımı kendim seçtim ve mahkeme kararı ile Pia olarak değiştirdim. Babam kadar başarılı olmuş ulu çınar tabir edebileceğim bir sanatçının gölgesinde, onun saygın soyadını kullanmak suretiyle kendi üretimle bir selvi olmaya çalışmanın nafile olduğuna inandığım için artık kaleme alacağım hiç bir eserde “Zeynep Bugay” ismini de kullanmama kararını aldım.
Bundan sonra aynı beni “Saygılı, işinde titiz / özenli / saygılı, hürmetkar, itikadi yüksek” anlamlarını içeren Pia ile görecek, duyacak ve bileceksiniz. Hoşgeldin Pia.